ویولن سل بررسی ساز و معرفی کامل | Cello

ویولن سل بررسی ساز و معرفی کامل  | Cello

ویولن سل | Cello

ویولن سل نام فرانسوی این ساز (violoncelle) است و در انگلیسی(cello) نام دارد . این ساز، سازی زهی و آرشه‌ای است که از خانوادۀ ویولن است.

ویولن سل از ویولن و ویولا بزرگتر است و در هنگام اجرا بر روی پایه‌ای که در انتهای آن نصب شده است بر روی زمین،بین دو پای نوازنده قرار میگیرد. 

استفاده از این ساز در تک نوازی ها (solo) و گروه نوازی ها مانند ارکسترهای مجلسی و ارکسترهای سمفونی، متداول است. 

در ارکسترها به صورت استاندارد و نیز بیشتر آنسامبل های دیگر (یک نوع گروه موسیقی)، ویولنسل عضو ثابت سازها است و در قسمت باس زهی ها قرار میگیرد. برای این ساز کنسرتوها و سونات های فراوانی نوشته شده است.

سیم های ویولنسل نسبت به ویولا یک اکتاو بم تر است و نت های مربوط به اصوات بم آن را به دلیل گسترۀ صوتی وسیعی که دارد با کلید فا خط چهارم نشان میدهند، نت های مربوط به صداهای میانی آن را با کلید دو خط چهارم و اصوات زیر را با کلید سل نشان میدهند.

ویولن سل و موسیقی کلاسیک

ویولنسل بیشترین ارتباط را با موسیقی کلاسیک اروپایی دارد. از شناخته شده ترین آثار دورۀ باروک برای ویولنسل میتوان شش سوئیت بدون همراه از یوهان سباستیان باخ را نام برد؛ از مهم ترین آثار دیگری که برای ویولنسل ساخته شد، میتوان به سونات ها و کنسرتوهای انتونیو ویوالدی و سونات های سولو از فرانچسکو جمینانی و جووانی بونونچینی اشاره کرد. 

دومینیکو گابریلی از اولین آهنگسازانی بود که ویولنسل را در جایگاه ساز تکنواز قرار داد. ویولنسل به عنوان ساز پیوسته (basso continuo)، ممکن است در آثار فرانچسکا کاچینی و باربارا استروزی و قطعاتی مانند Il primo libro di madrigali برای 2-5 voci e basso continuo، استفاده شده باشد.

از دوران کلاسیک، دو کنسرتو جوزف هایدن در سی ماژور و دو ماژور برجسته هستند و همچنین پنج سونات برای ویولنسل و پیانو فورت لودویگ وان بتهوون، که سه دوره مهم تکامل آهنگسازی آن را در بر می گیرد.

 نمونه‌های برجسته دیگر عبارتند از سه کنسرتو اثر کارل فیلیپ امانوئل باخ، کاپریچی اثر دالا آباکو و سونات‌های فلکتون، بویسمورتیه و لوئیجی بوچرینی. یک دیورتیمنتو برای پیانو، کلارینت، ویولا و ویولنسل از جمله آثار بازمانده از دوشس آنا آمالیا از برانسویک-ولفنبوتل است.

رمانتیک

از آثار شناخته شده دوران رمانتیک می توان به کنسرتو روبرت شومان، کنسرتو آنتونین دووراک، اولین کنسرتو کامیل سن سانس و همچنین دو سونات و کنسرتو دوتایی یوهانس برامس اشاره کرد. بررسی آهنگ‌های ویولن‌سل در دوران رمانتیک باید شامل آهنگساز آلمانی فانی مندلسون باشد که فانتزیا را در سل مینور برای ویولن سل و پیانو و کاپریچیو را در A-flat برای ویولن سل نوشت.

آهنگ‌های اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم شامل سه سونات ویولن سل (از جمله سونات سل مینور نوشته شده در سال 1880) توسط دیم اتل اسمیت، کنسرتو ویولن سل ادوارد الگار در می مینور، کلود دبوسی و سونات سل. پیانو و سونات های ویولن سل بدون همراه زولتان کدالی و پل هیندمیت. 

قطعاتی از جمله ویولن سل توسط بنیانگذار مرکز موسیقی آمریکا، ماریون بائر (دو سونات سه گانه برای فلوت، ویولن سل و پیانو) و روث کرافورد سیگر(سوئیت دیافونیک شماره 2 برای باسون و ویولن سل) نوشته شده است.

تطبیق پذیری ویولن سل باعث محبوبیت بسیاری از آهنگسازان در این دوره شد، مانند سرگئی پروکوفیف، دیمیتری شوستاکوویچ، بنجامین بریتن، گیورگی لیگتی، ویتولد لوتوسلاوسکی و هانری دوتیلو. 

آهنگساز لهستانی  Grażyna Bacewiczدر اواسط قرن بیستم با کنسرت شماره 1 برای ویولن سل و ارکستر (1951)، کنسرتو شماره 2 برای ویولن سل و ارکستر (1963) برای ویولن سل مینوشت و در سال 1964 کوارتت خود را برای چهار نفر ساخت.

تاریخچه ویولن سل

برخلاف تصور غلط رایج، ویولن سل از ویولا دا گامبا تکامل نیافته است، بلکه برای حدود دو قرن و نیم در کنار آن وجود داشته است. پیشینیان احتمالی خانواده ویولن عبارتند از لیرادا براچیو و ربک. اولین ویولن سل باقیمانده توسط آندریا آماتی، اولین عضو شناخته شده از خانواده مشهور اهالی آماتی ساخته شده است.

جد مستقیم ویولونسل ویولن باس بود. اگرچه اولین ویولن باس که احتمالاً در سال 1538 اختراع شد، به احتمال زیاد از ویولن الهام گرفته شده بود، اما برای استفاده همراه با ویولن ساخته شد. ویولن باس در واقع اغلب به عنوان “ویولون” یا “ویولا بزرگ” شناخته می شد، همانطور که ویولون های همان دوره نامیده می شدند. سازهایی که ویژگی های مشترکی با ویولن باس و ویولا دا گامبا دارند در هنر ایتالیایی اوایل قرن شانزدهم ظاهر شدند.

صدای سبک ویولن سل برای نوازندگی کلیسا و گروه مناسب نبود، بنابراین باید با ارگ، تئوربو یا ویلون دو برابر می شد.

در حدود سال 1700، نوازندگان ایتالیایی ویولن سل را در شمال اروپا رایج کردند؛ اگرچه ویولن باس (basse de violon) تا دو دهه دیگر در فرانسه مورد استفاده قرار گرفت اما بسیاری از ویولن‌های باس موجود به معنای واقعی کلمه کاهش یافتند تا آنها را به ویولن سل تبدیل کنند. اندازه‌ها، نام‌ها و کوک‌های ویولن سل بر اساس جغرافیا و زمان بسیار متفاوت بود. اندازۀ ساز تا حدود سال 1750 استاندارد نشده بود.

ویولن سل دوران باروک از چندین جهت با ساز مدرن متفاوت بود.

 گردن شکل و زاویه متفاوتی دارد که با باس باروک و سیم‌ها مطابقت دارد ؛علاوه بر این، صفحه انگشت معمولا کوتاه‌تر از ویولن سل مدرن است، زیرا بالاترین نت‌ها در موسیقی باروک به کار نمی‌روند.

ویولن سل مدرن دارای یک پین انتهایی در پایین برای حمایت از ساز (و انتقال بخشی از صدا از طریق زمین) است، در حالی که ویولن سل های باروک تنها توسط ساق پای نوازنده نگه داشته می شوند. به طور کلی، ساز مدرن کشش سیم بسیار بالاتری نسبت به ویولن سل باروک دارد، که منجر به صدای بلندتر و برجسته تر، با تون های کمتر می شود.

سلوها بخشی از ارکستر سمفونیک استاندارد هستند که معمولاً شامل هشت تا دوازده نوازنده ویولن سل است. بخش ویولن سل، در صندلی استاندارد ارکستر، در سمت چپ صحنه (سمت راست مخاطب) در جلو، روبروی بخش اول ویولن قرار دارد. 

نوازنده اصلی ویولن سل رهبر بخش است، و تنظیم بخش را در ارتباط با دیگر اعضای اصلی زهی، نواختن تکنوازی، و ورودی های اصلی (زمانی که نقش خود را شروع می کند) تعیین می کند. بازیکنان اصلی همیشه نزدیک به تماشاگر می نشینند.

ویولن سل بخش مهمی از موسیقی ارکسترال است. تمام آثار سمفونیک شامل بخش ویولن سل است و بسیاری از قطعات به تکنوازی ویولن سل نیاز دارند.

برخی از “کنسرتوهای” آشنا عبارتند از:

شعر لحن دن کیشوت ریچارد اشتراوس، تغییرات در تم روکوکوی چایکوفسکی، شلوموی بلوخ و کول نیدری از بروخ.در قرن بیستم، رپرتوار ویولن سل به شدت رشد کرد. این تا حدی به دلیل تأثیر مستیسلاو روستروویچ، نوازنده ویولن سل بود.از دیگر آهنگسازان بزرگی که برای او آثار کنسرتانت نوشتند می‌توان به مسیان، جولیوت، بریو و پندرسکی اشاره کرد. 

علاوه بر این، آرنولد، باربر، گلس، هیندمیت، هونگر، لیگتی، میاسکوفسکی، پندرسکی، رودریگو، ویلا-لوبوس و والتون همچنین کنسرتوهای مهمی برای سایر نوازندگان ویولن سل نوشتند، به ویژه برای گاسپار کاسادو، آلدو پاریسوت، گرگور پیاتیگورسکی، زیگفرید پالم و جولیان لوید. وبر ؛ همچنین سونات های زیادی برای ویولن سل و پیانو وجود دارد. 

آثار نوشته شده توسط بتهوون، مندلسون، شوپن، برامس، گریگ، راخمانینوف، دبوسی، فوره، شوستاکوویچ، پروکوفیف، پولنک، کارتر، و بریتن به ویژه شناخته شده هستند.

برخی از برترین آثار ویولن سل:

 

دیدگاه‌ها ۰